Boyudon เลือกสิ่งที่คุณชอบ

ดองบล๊อกไว้จนเค็ม ก็ได้เวลาปัดฝุ่นเขียนมันจนได้สิน่า

พอดีไปเจอบอร์ดของวิทยาลัยผม ก็ไปสะดุดกับกระทู้นึงในนั้น

http://www.udontech.ac.th/res/?ph=webboard/show.php&Category=&No=1379

ผมก็ได้ให้ความเห็นอยู่ในนั้นแหละ แต่มันไม่หนำใจ 555+

มันมีอะไรที่พูดไม่ได้ในนั้นเยอะ ก็เลยมาเขียนในนี้ให้หายอยาก

มันเกี่ยวกับเรื่องของนักศึกษา ที่จะต้องมี 2 กลุ่มนี้ทุกห้อง ทุกสถานศึกษา

นั่นก็คือ "คนเก่ง คนเทพ คนเมพ" กับ "คนอ่อน ถามไรก็ไม่รู้เรื่อง" ครับ

ผมล่ะก็เป็นคนนึงซึ่งประสบปัญหานั้นอยู่ครับ

ถ้าให้ถามผมว่าเป็นกลุ่มไหน ตอบได้อย่างภาคภูมิใจว่า

"ผมโง่คร้าบ..." T_T

ผมก็ไม่ได้เก่งอะไรมากหรอกครับ ออกแนวๆโง่มากด้วยซ้ำไป

บางทีเรียนอะไรก็ไม่เข้าหัว และชอบถามเพื่อนบ่อยๆว่า "ที่อาจารย์สอนน่ะเข้าใจไหม"

เพื่อนมันก็ตอบแบบภาคภูมิใจอีกว่า "ไม่รู้เรื่องเหมือนกันว่ะเพื่อน"

T___T

เฮ้อ ทำไงได้อ่ะ สมองก็ไม่ได้กินแบรนด์หรือส่วนผสมที่มีโอเมก้า 3 บ่อยๆด้วยนี่ -*-

ที่แผนกที่ผมเรียนเป็นการเรียนของภาษาคอมพ์ครับ ไม่ว่าจะเป็น C,C++,C#,PHP,MYSQL

คือดูๆคิดว่าง่าย มันก็ง่ายตอนแรกๆนี่แหละครับ

แต่มันมีตรรกะที่ซับซ้อนของมัน + ความไม่เข้าใจเกี่ยวกับระบบของมัน + ความโง่ของผม = ="

ใครที่ไม่เก่งคณิตก็ต้องเหนื่อยหน่อย เพระมันยาก

ตอนแรกๆก็คิดว่า อยู่กับหน้าคอมพ์ภาษาพวกนี้มันโค้ดนิดเดียวมั้ง นอกนั้นก็เห้นแต่รุ่นพี่เล่นเกมส์

ให้ตายสิความคิดนั้นมันผิดมหันต์มากๆ -*-

ตอนแรกแผนกนี้มีคนเข้าเรียนประมาณ เกือบจะ 40 คน แต่ตอนนี้เหลือแค่ 20 กว่าคน

คือพวกที่คิดว่ามาเรียนแล้วสบายนั่นแหละครับ ที่ขอยอมแพ้ แล้วไปเรียนที่อื่นใหม่

บางคนก็ไปหาอนาคตกัน = =" (ถ้าคนในแผนกผม ก็จะเก็ตกัน)

ผมก็เกือบจะยอมแพ้เหมือนกัน เพราะท้อมาก ไม่ไหวแล้ว แต่ละวันเครียดมาก

แต่ก็คิดแล้วว่า ไหนๆก็หลงผิดแล้ว แต่ลุยให้มันสุดๆแล้วกัน

เวลาเรียนผมก็ต้องขอยอมรับผิดว่าผมก็แอบนอกใจอาจรย์สอนบ้างเป็นบางครั้ง

แต่ส่วนมากก็พยามจะตั้งใจเรียนให้มากสุด

ก็จะมีอาจารย์บางท่านที่สอนแล้วเข้าใจ และอาจารย์บางท่านที่สอนแล้วไม่เข้าใจ

ผมก็จะมีเพื่อนกลุ่ม "เทพ" นี่แหละครับ ที่จะพอช่วยอะไรได้บ้าง

ผมก็พยายามฟังเพื่อนอธิบายให้เข้าใจ ถ้าไม่เข้าใจก็พยายามทำเอง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้

มันไม่ไหวแล้ว สงสัยสมองเรารับไม่ได้ก็เรื่องพวกนี้จริงๆ

แต่ก็คิดว่า ยังไงก็ต้องสู้

ก็เลยถามกับเพื่อนเรื่อยๆจนกว่าตัวเองจะเข้าใจ

บางทีก็มีบางโค้ดที่ไม่เข้าใจ ก็ต้องขอโค้ดเพื่อนเขามา แล้วให้เพื่อนอธิบายช่วยเพิ่มครับ

จนเพื่อนๆในกลุ่มคนเก่ง ก็แอบพูดว่า "พวกนี้ก็แบบนี้แหละ ทำเป็นบอกไม่รู้เรื่อง ก็มัวแต่แช็ตสิไม่ว่า"

ผมก็นอยสิครับ ตอนนั้นผมแซ็ตตอนไหนครับ ถ้าผมเข้าใจ ผมไม่ถามพวกคุณให้เสียเวลาดีกว่า

แต่ก็เข้าใจนะ เพราะวันนั้นพวกเทพมันก็หงุดหงิดอยู่เพราะมีพวกรอลอกอยู่มากมาย

แต่ความนอยผมก็ยังไม่หมด เครียดมาก ร้องให้ออกมา แต่พยายามไม่ให้ใครรู้

ตอนนั้น ผมไม่ไหวแล้ว อยากเลิก อยากกลับบ้าน

แต่ก็มีเพื่อนผมเค้าก็เป้นเพื่อนสนิททั้งผมละพวกเทพ แต่เค้าจะสนิทและเข้าคอกับพวกเทพมากกว่า

ก็มาบอกว่า ไม่เป็นไร อย่าเครียด พยายามให้มากนะ

ตอนนี้ก็ไม่ถึงกับฮึดขึ้นมาอะไรมากหรอกครับ ก็นิ่งๆเงียบๆกันไป

ก็ลองคิดกับตัวเองว่า เราพยายามพอรึเปล่า

เราต้องพยายามให้มากกว่านี้สิ

และโชคดีมากที่อาจารย์บางท่านก็ให้โอกาส

แล้วลองพยายามดูเท่าที่ทำได้ โค้ดออกมาก็ไม่ดีเท่าพวกเก่งๆ แต่ก็ยังพอใจที่พอทำได้บ้าง

จะบอกว่าเทอมที่แล้วทั้งเทอมมันเครียดมาก

เพื่อนๆในห้องก็แบ่งกันระหว่างกลุ่มเทพกับกลุ่มอ่อนๆ ไม่เข้าใจกัน คิดว่าอาจารย์ให้ท้ายแต่พวกเก่งๆ

(ผมก็แอบคิดแบบนั้นแหละ)

บรรยากาศก็ไม่ค่อยดี ทำให้การเรียนในเทอมนี้มันดู อึดอัด มากๆ

แต่จนแล้วจนรอดก็ผ่านมันมาได้...

แล้วเกรดออกมาก็ดูแล้วชื่นใจแบบพอดีพอดี อยู่ที่ 3.8 กว่าๆ

ตอนนี้ก็ได้เข้าใจว่า ถ้าเราไม่พยายามตอนนั้น จะได้แบบนี้ไหม

ถ้าเราเล่นตอนที่อาจารย์สอนมากกว่านี้ จะได้แบบนี้ไหม

ผมขอย้ำอีกทีว่า ผมก็ไม่ได้เก่งมาก โง่ด้วยซ้ำไป

คนเรามันมีระดับมันสมองไม่เท่ากันอยู่แล้ว แต่ถ้าพยายาม ยังไงก็ทำได้ครับ

ขอยกข้อความจากอาจารย์ในกระทู้ครับ

"พึ่งรู้ว่านักศึกษาไอทีมีความคิดที่หลากหลายขนาดนี้ หลายคนชื่นชม เคารพครูอาจารย์ บางคนต่อว่าตัดพ้อ

ในฐานะครู ก็จะรับไว้ทั้งสองด้าน แต่อย่างหนึ่งที่ครูอยากจะบอกนักศึกษา "เราทำบทบาทของเราดีที่สุดหรือยัง ?"

ความศรัทธาในครู ในแผนกและในสถาบัน ถ้าเธอมีก็จะเป็นกำลังใจให้เธอก้าวไปอย่างเชื่อมั่น.........................

ฝากให้นักศึกษาทุกคน

       ขอบคุณ..ที่เรายังมีเพื่อน

       ขอบคุณ..ที่เรายังมีครู  เพราะอย่างน้อยเราก็ยังมีที่เรียน

       ขอบคุณ....ทุกสิ่งทุกอย่าง เพราะมันทำให้เราได้เข้มแข็ง

ขอให้นักศึกษารักและสามัคคีกัน ช่วยเหลือกัน สุดท้ายเคารพครูอาจารย์

จากครูของเธอ...."